بیانیه Worldsteel: مشکل مازاد ظرفیت فولاد چین به این زودی‌ها حل نخواهد شد
۱۰ دسامبر ۲۰۲۵ – به نقل از رسانه تخصصی فولاد «گزیده جهان فولاد»
ادوین بَسون، مدیرکل انجمن جهانی فولاد (Worldsteel)، اعلام کرد که مازاد ظرفیت مزمن فولاد(اضافه‌ظرفیتِ دائمی) در چین به‌دلیل پیوند عمیق آن با ساختار اقتصادی این کشور، قابل تعدیل در کوتاه‌مدت نیست.
او در گفت‌وگو با بلومبرگ توضیح داد:
«تعطیلی یک کارخانه فولاد، زنجیره‌ای از بخش‌های داخلی اقتصاد چین را تحت تاثیر قرار می‌دهد. بنابراین راه‌حل سریع و کم‌هزینه برای کاهش ظرفیت وجود ندارد.»
روند رو به گسترش محدودیت‌های تجاری علیه فولاد چین
بَسون یادآور شد که فولاد یکی از اولین بخش‌هایی بود که هدف تعرفه‌های وارداتی دولت آمریکا قرار گرفت و کشورهای دیگری مانند ویتنام نیز عوارض ضددامپینگ علیه محصولات فولادی چین وضع کرده‌اند. او افزود:
«این روند در واقع حدود ۲۰ سال تجارت نسبتاً آزاد فولاد را به عقب رانده است. آن بازار باز که بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ وجود داشت، امروز در حال ناپدید شدن است. آزادانه جابه‌جاشدن کالا میان قاره‌ها اکنون به یک چالش اساسی تبدیل شده است.»
کاهش تقاضای داخلی، رکوردهای تازه صادرات چین
طبق گزارش Worldsteel، تقاضای فولاد در چین در سال ۲۰۲۵ حدود ۲ درصد کاهش خواهد داشت و این افت در سال ۲۰۲۶ نیز به ۱ درصد می‌رسد.
در نتیجه، تولیدکنندگان چینی مسیر صادرات را در پیش گرفته‌اند و با وجود فضای تجاری محدود، صادرات چین در ۱۱ ماه نخست ۲۰۲۵ از ۱۰۰ میلیون تن فراتر رفته و به رکورد تاریخی نزدیک شده است.
این روند همچنین مازاد تجاری چین را برای اولین‌بار از مرز یک تریلیون دلار عبور داده است.
در همین حال، قیمت آتی سنگ‌آهن در بورس سنگاپور در نخستین روز معاملاتی هفته ۰.۹ درصد کاهش یافت و به ۱۰۲.۴۵ دلار در هر تن رسید.
بازار جهانیِ تکه‌تکه‌شده و دشواری مسیر «فولاد کم‌کربن»
رضوان جنگوعه، رئیس بخش فناوری Worldsteel، هشدار داد که تقسیم‌شدن بازار جهانی فولاد، مسیر کاهش آلایندگی این صنعت را با مانع روبه‌رو کرده است.
او گفت:
«فولاد حدود ۸ درصد از کل انتشار کربن جهان را تشکیل می‌دهد. پاک‌سازی این بخش سطحی بی‌سابقه از همکاری بین‌المللی می‌خواهد. اما هرچه بازارها پراکنده‌تر می‌شوند، هماهنگی ضروری نیز دشوارتر می‌شود.»
او تأکید کرد که فناوری‌های کاهش آلایندگی وجود دارند، اما چالش‌هایی مانند تامین انرژی، قیمت‌ها و عدم‌هم‌راستایی سیاست‌ها باعث کندی پیشرفت شده‌اند:
«اگر کشورها هماهنگ عمل نکنند، هرکدام فقط سیستم خودش را بهینه می‌کند و نتیجه جهانی حاصل نمی‌شود.»
